learning takes a lifetime

XS4ALL, leukerds!

Natuurlijk heb ik de petitie getekend. Al vraag ik me af of het zin heeft. Gevoelsmatig in ieder geval wel want ik ben fan van XS4ALL, het internetbedrijf waar we sinds jaar en dag bij zijn aangesloten. Gewoon omdat ze supergoede service hebben, wel knetterduur maar hé, supergoede service hè. Dus dan is duur relatief. Als er een wifi-kastje stuk is sturen ze zonder morren een nieuwe en als iets niet werkt komt er een monteur puzzelen tot je weer kunt netflixen, internet-shoppen en wat je ook verder maar wilt met je draadloze apparaten. Een tijd geleden kreeg ik een mail…Continue Reading

Het leven, wie heeft dat bedacht?

Het leven, mijn leven. Er zijn teveel dagen dat ik het liefst onder de dekens blijf liggen. Zonder speciale reden lig ik daar, na te denken over het waarom van mijn bestaan. Ik kom er wel uit. Uiteindelijk heb ik een debiel verantwoordelijkheidsgevoel en hele agressieve stemmetjes in mijn hoofd die ervoor zorgen dat ik mijn bed verlaat. Maar niet van harte. Weken glijden voorbij in een repeterend patroon. Opstaan, ontbijt, werken, lunch, kinderen ophalen, avondeten, kinderen naar bed, even netflixen en wakker worden met een scherm dat ‘are you still watching’ zegt.  Het voelt als een productiefabriek waar je…Continue Reading

Dag, lieve papa

Ik was negentien en aan het werk bij een uitzendbureau. Mijn moeder belde. ‘Niet schrikken, papa ligt in het ziekenhuis, hij heeft waarschijnlijk een hersenbloeding gehad, hij gaat nu onder de scan.’ Willeke, vriendin en collega, bracht me naar het Westeinde ziekenhuis in Den Haag. Een ritje van twintig minuten waarin de tijd stil leek te staan. Het bleek inderdaad een hersenbloeding. De linkerkant van zijn lichaam was verlamd. Al gauw werd duidelijk dat niets meer hetzelfde zou zijn. Weken lag hij in het ziekenhuis en daarna nog een jaar in een revalidatiecentrum. De ziekte veranderde hem. Van serieus, rechtlijnig…Continue Reading

De eerste schooldag van mijn laatste dochter

Ze was helemaal klaar met de ‘baby’s’ van de peutergroep. Al weken vroeg ze dagelijks aan de ontbijttafel, ‘Ga ik naar school?’ Nu kon ik eindelijk ‘JA!’ zeggen tegen mijn jongste dochter. Ze is zo blij met dit antwoord. Ze pakt mijn oren vast met haar zachte kleuterhandjes en geeft me een smakzoen op mijn voorhoofd waarna deze bedekt is met plakkerige restjes pindakaas. Het is maandagochtend, 4 juni 2018, de dag nadat ze vier jaar is geworden. Samen met Bart breng ik haar de klas in. Bij groep 1d hangt een vrolijk briefje aan de deur: ‘Welkom Lina!’ Zo’n…Continue Reading

Versleten

‘Hoe gaat het met je? Oh, nee wacht, ik heb je blog gelezen, ik weet PRECIES hoe het met je gaat.’ Gek om een bekende tegen te komen in de wachtkamer van de orthopeed. Aan de andere kant, best fijn. Ik was er in mijn eentje en zat net te bedenken wat ik zou doen als het ECHT slecht nieuws zou zijn. ‘Het spijt me mevrouw, u heeft uitgezaaide botkanker, niks meer aan te doen, goedenavond.’ of ‘De ambulance komt eraan, u moet accuut geopereerd worden, geen overleg met familie, het is een kwestie van minuten.’  En nu kwam Paul…Continue Reading

Nog meer misère

‘Dus je zit nu twee weken thuis?’ vroeg de huisarts. Het woord ‘zit’ voelde een beetje belachelijk, er viel weinig te zitten. Als ik het langer dan tien minuten deed was het alsof er een peloton kabouters in mijn onderrug marcheerden, met hun pikhouwelen op zoek naar diamanten. ‘Ik lig, wandel en fiets een beetje. Sinds een week gebruik ik geen pijnstillers meer ’s nachts.’ (Wat ik op zich al een behoorlijke verbetering vond na maandenlang paracetamol en ibuprofen als Smarties naar binnen te hebben gewerkt.) Ik ben bij de orthopeed geweest, en nu moet ik eerst een MRI-scan laten…Continue Reading

Huisarrest van de huisarts

Nee, natuurlijk wil ik het daar niet over hebben. Ik schrijf liever over mijn vakantie in Griekenland. Gedetailleerde beschrijvingen van een eindeloos blauwe zee, ijskoude cappuccino’s, en Amerikaanse pannenkoekjes met ahornsiroop. Al deze omstandigheden deden echter niets af aan de rugpijn die hardnekkig aanwezig was, zelfs op een idyllisch eiland, dus gaat het daar over. Vorige week woensdag zat ik voor de vierde keer in vijf maanden bij de huisarts. Er was een nieuwe dokter. Een lange, slanke, jonge vrouw met donker haar, losjes, in een paardenstaart. Ze leek niet echt op een dokter, meer een juf van de basisschool,…Continue Reading

Privacywetgeving en camera’s op de wc

Er was een vraag van een collega. Of ik in de projectgroep wilde voor de privacy-campagne. Tuurlijk. Ideeën in overvloed en met een heel team nog gezellig ook. Onder het genot van een lekkere lunch bedachten we; posters met opvallend design en Fokke-en-Sukke-achtige-teksten, webcam-covers voor je laptop of computer en stickers op koffiebekers met een qr-code naar de online-training. Humor leek me een goede insteek om mensen te alert te maken. Dus stelde ik voor om een aantal nep-camera’s met een gezellig led-lampje aan te schaffen. Twaalf stuks, waar gaan we ze ophangen? ‘Haha, in de WC!’ zei iemand. Met…Continue Reading

Zomer 2002, liefde begint aan zee

Ik start in september met het derde jaar van mijn Pedagogiek-studie en heb nog even de tijd om te lanterfanten. Maartje heeft een baantje voor me geregeld op De Parade. Het verdient geen reet maar je mag alle voorstellingen zien en krijgt elke dag een warme maaltijd. Leek me leuk. Ik was cultureel nog behoorlijk maagd. ‘Kom maar op met dat theater’, dacht ik. Ook was ik alweer een paar maanden single en aangezien mijn vriendin nogal een regeltante is vroeg ik of zij nog leuke mannen in haar netwerk had. ‘Ja hoor’, zei ze, ‘dat is toevallig, een gast…Continue Reading

Ik schrijf ook een blog

‘leuke verhaaltjes schrijf je.’ Zei mijn moeder. ‘Dat heb je van mij. Ja, niet om vervelend te doen hoor, maar ik kan ook zo mooi schrijven.’ Maanden geleden maakte ik een account voor haar aan bij Blogspot. Vervolgens raakte ze de login-code kwijt en dat was dat. Nu, samen uit eten bij een Italiaans restaurant in Scheveningen, komt het ter sprake. Ze heeft gelijk. Ze kan prachtig schrijven en al even mooi vertellen. Vroeger, op verjaardagen van vrienden van mijn ouders waren alle ogen op haar gericht en vertelde ze in geuren en kleuren wat ze nu weer had meegemaakt.…Continue Reading