learning takes a lifetime

Waar was Julia en wie de f*ck is Jesse?!

Dinsdagochtend, 7.45 uur Julia duwt een boterham met pindakaas naar binnen, zet haar bord in de vaatwasser en veegt haar tandenborstel een paar keer heen en weer in haar mond. Ze zwiept haar schooltas over haar schouder en roept: ‘doei! tot vanmiddag, ik heb tennisles hè, hou van jullie!’ Er is niets waaruit blijkt dat er vandaag iets gaat gebeuren wat voor elke ouder de grootste nachtmerrie is. 17.00 uur Ik fiets naar de naschoolse opvang om Lina op te halen. Als ik thuis ben draai ik een pastaatje in elkaar en om half zeven zet ik de pan op…Continue Reading

Een rustige, oersaaie zomervakantie met een dik boek onder een oude Franse boom, kan dat ook een keertje?(deel 2)

Door een dubbele boeking kunnen we niet in ons vakantiehuis. We hebben een alternatief gevonden dat rust, luxe en ontspanning belooft. We rijden over een driehonderd meter lange oprijlaan en aan het einde gaan we door een zwarte gietijzeren poort naar de ingang van Chateau Marcellus. Hier worden we hartelijk ontvangen met een glas bubbels door de Franse kasteelheer Samuel ‘you can call me Sam’. Sam is antiekhandelaar en toont ons onmiddellijk een aantal van zijn pronkstukken, beelden, oude kunstwerken die op het gigantische landgoed ten toon gesteld staan. De prijzen staan erbij vermeld en beginnen ongeveer bij het jaarsalaris…Continue Reading

Een rustige, oersaaie zomervakantie met een dik boek onder een oude Franse boom, kan dat ook een keertje?(deel 1)

We rijden midden in Frankrijk op een smalle, steile zandweg omhoog. Na een paar honderd meter gaan we linksaf door een poort en zien we onze prachtige villa verschijnen. Er staan drie auto’s geparkeerd. De schoonmaakploeg, zeg ik tegen Bart. Bart ziet een kinderwagen bij de voordeur staan. Schoonmakers nemen vaak hun kinderen mee zeg ik. Het zijn Belgen, zegt Bart. Op dat moment realiseer ik me dat er iets goed mis is. Een week eerder: We rijden naar Parijs. Bart wil de Eiffeltoren op. Hij heeft een beeldig boutique-hotel, op loopafstand van de attractie met uitzicht, geboekt. Het is…Continue Reading

Een lesje in loslaten

Het weekend in de week voor de herfstvakantie zet ik er een tandje bij. Lina heeft zwemles en twee verjaardagsfeestjes, Anna gaat naar free-run en Bart neemt een tennisles. Het ‘bedrijf’ Witkamp draait op rolletjes. We verheugen ons op het vooruitzicht van vrije tijd want we mogen in het huis van de verloofde van mijn moeder. Hij heeft een prachtig appartement in Scheveningen óp de boulevard. Na mijn studiedag op maandag heb ik ’s avonds repetitie met Hans voor een optreden in de Open Bac. Dinsdag krijg ik presentatiecoaching van Liekje. Het schema loopt door met afspraken maar omdat Bart…Continue Reading

Clubkampioen

Op het prachtige tennispark dat naast onze flat ligt zijn de jaarlijkse clubkampioenschappen zojuist voltooid. Sinds een paar jaar volg ik tennisles in het zomerseizoen. Het is meer bezigheidstherapie dan dat het werkelijk iets oplevert omdat ik tot voor kort geen prioriteit stelde aan oefenen naast het lesgebeuren maar de afgelopen twee maanden heb ik meer ballen geslagen dan ooit. Door de quarantaine was de tennisvereniging gesloten, ik miste het op-de-baan-gevoel en ik besloot mijn racket fanatiek op te pakken als het hek van het park weer open zou gaan. Vervolgens schreef ik me dapper in voor de clubkampioenschappen. Bij…Continue Reading

Bayerische Motoren Werke

De historie van auto’s in mijn bezit begon op mijn achttiende met een Honda-civic. Een rode 1.6i wat voor mij een kleur, een getal en een letter betekende. Het was de auto van mijn toenmalige vriendje maar omdat hij nog geen rijbewijs had (en ik wel) moest hij op mijn naam komen te staan. Daarna volgden veel andere auto’s waarvan ik het merk, laat staan het model nog kan herinneren. Ik vond het niet zo boeiend, als het maar reed. Pas toen ik zwanger was stelde ik eisen. Een vijfdeurs, ik ga toch niet met die maxi-cosi via de dubbel-geklapte…Continue Reading

Van alles een beetje

Op de eerste zaterdag in juni fiets ik met de opkomende zon in mijn rug naar het kleine theater in Amsterdam Oost. In februari deed ik met succes mee aan de vijf-minuten-audities en nu is het tijd voor de tweede en laatste ronde. Het oriëntatieweekend voor de deeltijd-opleiding kleinkunst. De tweedaagse kennismaking is herhaaldelijk verzet door de corona-maatregelen. Ik heb me even afgevraagd of het überhaupt nog zin had om er aan te beginnen als er straks misschien niet eens meer gespeeld kan worden op een podium maar mijn optimisme wint het van mijn donkere gedachten. Het lijkt me sowieso…Continue Reading

Het komt goed

Tijdens de periode van de intelligente lockdown fiets ik bij uitzondering door de stille straten van Amsterdam om rustig een dag op kantoor te werken. Onderweg roepen de reclameborden tevergeefs dat we naar nieuwe theatervoorstellingen moeten gaan. Iets in DeLaMar, iets in de Kleine Komedie en iets in Carré. Als ik enkele weken later opnieuw langs de borden rijd is er slechts een licht gefluister hoorbaar. De kleuren zijn vervaagd en het papier laat langzaam los. Het lijken affiches uit een ver verleden. Sommige posters zijn vervangen door kreten zonder duidelijke afzender. Houd Vol! Let Een Beetje Op Elkaar of…Continue Reading

De Tennistoestand

De boodschap van Mark Rutte dat kinderen weer mochten gaan trainen werd hier in huis enthousiast ontvangen. Voordat ze de baan op konden vond de jaarlijkse racket- en tennisschoenen-meting plaats. Een kwartier voor Julia’s eerste les belde ze om te vragen of ze mijn schoenen mocht lenen omdat die van haar te klein waren. Anna kreeg de oude stappers van Juul en Lina die van Anna en zo ging het ook ongeveer met de rackets. Dat was het eenvoudige gedeelte van de puzzel. De Koninklijke Nederlandse Lawn Tennis Bond oftewel KNLTB oftewel de tennisbond, was niet van plan om buiten…Continue Reading

Lasergame in het zwembad en zonsopkomst aan zee

Terwijl de puber nog volledig online studeerde mochten Anna en Lina twee dagen per week naar school. Na drie effectieve in-de-klas dagen was het echter alweer hemelvaart en voor het gemak ging daarom op vrijdag de les niet door. Mijn werk ging wel door en dus bevond ik mezelf weer vriendelijk lachend naar collega’s op het scherm terwijl ik de mute-knop vasthield en met een stalen gezicht als een soort buikspreker instructies blafte naar de kinderen dat ze STIL moesten zijn. Julia gunde zichzelf wat vakantie en ging drie dagen naar Bakkum met haar beste vriendin en haar ouders. En…Continue Reading