learning takes a lifetime

Leren leren

Toen ze in september voor het eerst alleen, dwars door Amsterdam, naar de middelbare school fietste had ik wat vragen. Zou ze snel vriendinnen maken? Wat voor kinderen zouden dat zijn? Zou zij het spannend vinden om door de stad te fietsen? Zou ze het leuk vinden om nieuwe dingen te leren? Zou ze braaf haar huiswerk gaan maken? Acht maanden later weet ik dat ik me vooral om dat laatste moet bekommeren. Of juist niet, want alle bemoeienis wekt irritatie op, niet alleen bij de puber. Binnen een maand had ze een handvol nieuwe vriendinnen, ze riep trots dat…Continue Reading

Dag basisschool

Morgen is de laatste basisschooldag van onze oudste dochter. Ze is er niet bij. Wij Haar ouders keken op de kalender, zagen het woord ‘studiedag’ op de vrijdag voor de zomervakantie en boekten maanden geleden al een hotelovernachting, ergens diep in Frankrijk. Ik kwam er pas achter dat het de kalender van 2017 was toen Julia vertelde dat juf Patricia echt tot de laatste dag les zou geven omdat ze de kinderen zo lang mogelijk bij zich wilde hebben. ‘Dus vrijdag is het echte afscheid mam!’ SHIT Vrijdag? Ik zei nog maar even niets. ‘s Avonds overlegde ik met Bart…Continue Reading

Operatie middelbare school in 020

Het was nog even spannend bij de laatste Cito-toets. De afgelopen jaren was het meestal havo maar aan het einde van groep zeven kreeg Julia buitengewoon veel interesse in figuren van het andere geslacht waardoor de score kelderde en het advies richting vmbo ging.  Het is wat het is, die score. Ook maar een momentopname. Ze was zelf in ieder geval heel blij toen het na een paar maanden bijles (rekenen) van juf Soenita toch havo werd. Het betekende dat ze twaalf scholen moest invullen op het Amsterdamse aanmeldformulier en daar ging een behoorlijke logistieke operatie aan vooraf. Ze had…Continue Reading

Tranen van 2017

Zat ik daar weer, te huilen, in de kerk. Elk jaar hetzelfde (kerst)liedje.   Julia en Anna zitten op een katholieke basisschool. Daar merk je niks van. Behalve in de periode voor Kerstmis. Wekenlang wordt er gezongen. ‘De herdertjes lagen bij nachte’, ‘Midden in de winternacht’ en ‘Sjok, sjok, sjok, liep het ezeltje’.   Woensdagochtend om half negen verzamelen kinderen en ouders zich in de reusachtige kerk op de Linnaeushof in Amsterdam-oost. Ik schuifel naar binnen en breng Anna naar het kerkbankje waar groep 3a zich heeft gevoegd. In deze ruimte kun je bijna geen voorstelling maken van het knusse…Continue Reading

Tuurlijk, lekker fietsen met je apparaat!

Alsof je een zelfsturend voertuig de weg op stuurt dat nul rekening houdt met onverwachte bewegingen en zich alleen maar concentreert op de grote lijnen. Alsof het code-rood-mistig is en je gaat met de gemiddelde snelheid van Max Verstappen door de bocht. Alsof je oogsterkte min tien is, je staat op De Dam, en je bril ligt op het nachtkastje.   Ik fiets gemiddeld zestig kilometer per week door Amsterdam. Met stijgende verbazing zie ik steeds meer mensen onafscheidelijk van hun rechthoekige apparaat door de spits ploeteren. Muziek luisteren, bellen en zelfs appjes versturen. Een acrobatisch hoogstandje in de samenwerking…Continue Reading

De rapen zijn gaar.

Ik hou er niet van. Klaagblogs. Over paarse krokodillen, over het ergens niet mee eens zijn en dat aan de kaak stellen. Heel vermoeiend maar ik ga het toch doen. Want de rapen zijn gaar.   De crèche van Lina. De prachtige geweldige Bibelebontseberg, waar ook Julia en Anna hun baby en peutertijd op de groepen ‘brulapen’ en ‘pandaberen’ hebben doorgebracht. Met plezier gingen ze twee dagen per week naar de allerliefste leidsters van de hele wereld die geduldig hun luiers verschoonden, flesjes gaven en eindeloos met ze speelden.   Als andere ouders vroegen waar ze hun kroost onder zouden…Continue Reading

Wat?! Niks. Gewoon. Het leven.

Amper twee dagen aan het werk en vertwijfeld vind ik mezelf achter een bureau. Wat doe ik hier? Wat doe ik überhaupt op deze aardbol? Het is weer zover. De levensvraag dient zich aan.   Vier weken ‘vakantie’ waarvan slechts de laatste paar dagen bijna zo voelden als het woord bedoeld is. Is dat het? En dan? ‘Gewoon’ weer aan het werk.   Drie dagen per week. Een project, filmpje maken voor nieuwe medewerkers, notitie schrijven over e-learning. Klinkt leuk. Het zou ook leuk moeten zijn. Het voelt saai en eenzaam en ik kom al snel bij de vraag: is…Continue Reading

Huizenstress

Als het nou stom was. Met boze buren, of iemand die ’s nachts trombone speelt in de flat, of  poep in de lift, elke dag. Of dat je drie kwartier moet zoeken naar een parkeerplaats. Maar dat is het niet, het is zo’n fijne plek om te wonen.   De rust, de ruimte van honderddertig vierkante meter en met stip op nummer 1 het mega-fantastische-eindeloze uitzicht alsof je in een schilderij woont wat continu verandert.   Tennisbaan voor de deur, sportpark op loopafstand en in de winter schaatsen op de Jaap Eden baan. Als ik de stad in wil fiets…Continue Reading