learning takes a lifetime

Quarantaine, de tussenstand

Drie weken thuis met drie kinderen en zo goed als zonder man. Dat laatste is op zich positief want het betekent dat de man werk heeft en dat er geld binnenkomt maar het betekent ook dat ik nu juf, moeder, schoonmaker, werknemer, kok en de manager van het hele zooitje ben. Het is wat veel en ik raak ervan in de war. Zo legde ik afgelopen donderdag tijdens een Zoom-gesprek aan een collega uit hoe je van papier een tulp kunt vouwen en vroeg ik aan mijn dochter van vijf of ze even de notulen van de vergadering wilde uitwerken.…Continue Reading

‘Sorry, ik kom nooit meer terug.’

Ik vond een klein roze briefje met deze tekst op de smalle tafel in de gang bij de voordeur. Een typische uitspraak van een puber, zou je denken. Aan het bibberige handschrift zag ik dat Anna (8) het had geschreven. Ze was anderhalf uur eerder boos en stampvoetend vertrokken naar haar beste vriend Guyon. Ze zouden samen naar Guy’s worsteltraining gaan. Aangezien het pijpenstelen regende stelde ik voor dat ze haar nieuwe regenbroek aan zou trekken. Iets wat ze wilde en meteen probeerde maar hij was te groot. Een heel klein beetje, een centimeter te lang bij de pijpen en…Continue Reading

Slapstick in de kerk

Om acht uur zat ik op een koude kerkbank in de Hofkerk in Amsterdam-Oost voor de jaarlijkse kerstviering van de Lidwinaschool. Dit jaar extra vroeg omdat Anna met haar klas aan de beurt was om de muzikale invulling te geven aan het gebeuren en ze nog een generale repetitie hielden. Het half uurtje bleek geen overbodige luxe. Naast mij stonden twee leerkrachten. Lichte paniek, ‘De Kerstengel’ was er nog niet! Wat nu? Op zoek naar de reserve-engel of nog even wachten? De rest van de levende kerststal scharrelde alle kanten op, stuurloos, zonder engel. Inmiddels liep de enorme Katholieke Kerk…Continue Reading

Ze zeggen doe rustig aan, er is tijd genoeg

Ali B. Lijkt me een sympathieke gast. Het liedje ‘Terwijl jullie nog bij me zijn’ is behoorlijk populair bij ons in huis. Vader Ali B. vindt dat het opgroeien van zijn kids veel te snel gaat. Julia, Anna en Lina zingen mee. Uren die vliegen, de jaren die liegen Ze zeggen doe rustig aan, er is tijd genoeg. Doe rustig aan? Wat voor een persoon zegt dat? Ik heb dat nog nooit iemand horen zeggen. Sinds de eerste werd geboren, twaalf jaar geleden, hoor ik alleen maar: ‘Geniet ervan, het is zo voorbij, houd ze vast zolang ze nog in…Continue Reading

De eerste schooldag van mijn laatste dochter

Ze was helemaal klaar met de ‘baby’s’ van de peutergroep. Al weken vroeg ze dagelijks aan de ontbijttafel, ‘Ga ik naar school?’ Nu kon ik eindelijk ‘JA!’ zeggen tegen mijn jongste dochter. Ze is zo blij met dit antwoord. Ze pakt mijn oren vast met haar zachte kleuterhandjes en geeft me een smakzoen op mijn voorhoofd waarna deze bedekt is met plakkerige restjes pindakaas. Het is maandagochtend, 4 juni 2018, de dag nadat ze vier jaar is geworden. Samen met Bart breng ik haar de klas in. Bij groep 1d hangt een vrolijk briefje aan de deur: ‘Welkom Lina!’ Zo’n…Continue Reading

Ballonnen

Lente. Eindelijk. Na weken van kou, regen en wind schijnt het zonnetje weer. Op een dromerige donderdagmiddag fiets ik met Anna voor- en Lina achterop naar huis. Het is ongeveer tien minuten vanaf de opvanglocatie. Achter mijn rug hoor ik: ‘Oh dennenboom, oh dennenboom, wat zijn je takken wonderschoon.’ Het maakt Lina geen bal uit welk jaargetijde het is, kerstliedjes kunnen altijd. We volgen het slingerende fietspad langs park Frankendael. Bij restaurant Merkelbach staat een schattig bruidspaar te stralen op het bordes. Een klassiek koppel, hij in lichtgrijs pak, zij een sneeuwwitte prinsessenjurk. Vier bruidsmeisjes blazen bellen in de blauwe…Continue Reading

Dikke duim

Anna is onze middelste dochter van bijna zeven. Ze heeft vaak het gevoel dat ze iets te kort komt en reageert altijd net even iets krachtiger dan haar grote en kleine zus. ‘JA! MAM! Julia mag altijd langer opblijven dan ik!!! Dat is NIET eerlijk.’ ‘Ik snap dat het zo voelt maar Julia is bijna twaalf en dat betekent dat zij iets later naar bed gaat dan jij.’ Er komt rook uit haar oren en ze kijkt alsof ik heb ik gezegd dat ze nooit meer met lego mag spelen. Tijdens het avondeten zeg ik tegen Lina: ‘Wat zit je…Continue Reading

Tranen van 2017

Zat ik daar weer, te huilen, in de kerk. Elk jaar hetzelfde (kerst)liedje.   Julia en Anna zitten op een katholieke basisschool. Daar merk je niks van. Behalve in de periode voor Kerstmis. Wekenlang wordt er gezongen. ‘De herdertjes lagen bij nachte’, ‘Midden in de winternacht’ en ‘Sjok, sjok, sjok, liep het ezeltje’.   Woensdagochtend om half negen verzamelen kinderen en ouders zich in de reusachtige kerk op de Linnaeushof in Amsterdam-oost. Ik schuifel naar binnen en breng Anna naar het kerkbankje waar groep 3a zich heeft gevoegd. In deze ruimte kun je bijna geen voorstelling maken van het knusse…Continue Reading

Sneeuw & Anna

We hadden al zo’n ferrari-rode, platte, plastic versie maar met drie kinderen en een enthousiaste moeder heb je er minstens twee nodig, vond ik. Bij een online-warenhuis zag ik een houten variant die de volgende dag bezorgd werd. Precies op tijd. De slee.   Ha!   Als de witte vlokjes tegen het raam vliegen begint er iets te kriebelen. Ik MOET naar buiten, heb acuut genoeg energie om de Mont Blanc te beklimmen. Stuiterend kijk ik naar de straat, om de twee minuten, of het al kan. Nog heel even wachten tot het laagje dik genoeg is dat het een…Continue Reading

Kees, Henk en Martin

Sinterklaas is in het land. Op woensdag en zaterdag mogen er schoenen gezet en wordt er keihard gezongen. Julia speelt de rol van Hulpsinterklaas met verve en past emotionele chantage, die best verleidelijk is in deze periode, toe.   ‘Luisterpiet hoort alles hoor Anna! Als je Lina slaat krijg je niks in je schoen.’   Los van de dreigementen is het vooral een gezellige bende. Ze hebben alledrie een boek van een bekende speelgoedwinkel waarin ze driftig omcirkelen wat ze graag in hun schoen of laarsje willen hebben.   Pakjespiet van de afdeling ‘inkoop’ is helaas druk met andere zaken….  …Continue Reading