learning takes a lifetime

Het leven, wie heeft dat bedacht?

Het leven, mijn leven. Er zijn teveel dagen dat ik het liefst onder de dekens blijf liggen. Zonder speciale reden lig ik daar, na te denken over het waarom van mijn bestaan. Ik kom er wel uit. Uiteindelijk heb ik een debiel verantwoordelijkheidsgevoel en hele agressieve stemmetjes in mijn hoofd die ervoor zorgen dat ik mijn bed verlaat. Maar niet van harte. Weken glijden voorbij in een repeterend patroon. Opstaan, ontbijt, werken, lunch, kinderen ophalen, avondeten, kinderen naar bed, even netflixen en wakker worden met een scherm dat ‘are you still watching’ zegt.  Het voelt als een productiefabriek waar je…Continue Reading

Doktersadvies

Na het teruglezen van mijn twee laatste blogs en opnieuw een migraine aanval besloot ik dat het wel goed kon zijn om even langs de huisarts te gaan.   We komen sinds een jaar of twaalf bij ‘De Dokter’. Een lange slanke man van midden vijftig, de rust zelve. Ik heb zelden iemand ontmoet die er zo ontspannen bij zit. Hij luistert altijd geduldig, knikt om te laten zien dat hij het heeft begrepen, stelt een paar vragen en geeft weloverwogen antwoord. (Ik zou er een voorbeeld aan moeten nemen…) Soms een medicijn of een doorverwijzing en soms een advies…Continue Reading

Niet goed genoeg

‘Het lijkt me niet makkelijk om jou te zijn,’ zei mijn liefde.   ‘Nee,’ zei ik, ‘Het is helemaal niet makkelijk om mij te zijn.’   De afgelopen paar dagen was ik weer eens behoorlijk zwaar op de hand. Het leven had geen enkele zin. Wat deed ik er eigenlijk toe? Ik was iemand die geen noemenswaardige betekenis gaf aan dit toch al waardeloze tijdperk. Ooit zouden ze er achter komen, dat ik stiekem alleen besta uit een vrolijke glimlach aan de buitenkant zonder inhoud.   Op zo’n moment lukt er weinig. Ik ging plichtsgetrouw (want supergroot verantwoordelijkheidsgevoel) met Bart, Lina en Anna…Continue Reading