learning takes a lifetime

Een laatste potje schaak met opa

We vertelden het slechte nieuws niet meteen aan de kinderen. Juul zat midden in haar toetsweek en bovendien was onduidelijk hoe lang het zou duren. Weken? Dagen? Eerst maar even afwachten.  Al snel werd helder dat een paar weken de meest realistische voorspelling zou zijn. En dus probeerden we het uit te leggen aan onze drie dames. ‘Opa is heel ziek, hij heeft niet meer lang te leven.’ Anna wil weten wat hij heeft. Kanker. Dat is een heel vervelende ziekte die soms wel en soms niet meer te genezen is. ‘Ik ben allergisch voor kanker,’ zegt Lina. Mijn hoofd…Continue Reading

Londen en je weet nooit hoe het leven gaat

We verheugen ons al maanden op dit weekend. Bart heeft kaartjes gekocht voor een concert van Billy Joël. In Londen! We hopen dat de man het redt want hij is al in de zeventig. Je weet nooit hoe het leven gaat. Vrijdagochtend. Om acht uur zitten we in de trein. Een nette wagon met dito wc en zelfs airco. We hangen een beetje tegen elkaar aan en kijken in stilte naar de opkomende zon achter het centraal station van Amsterdam. Als we overstappen in Brussel gaat de stemming hard achteruit. Deze trein heeft vloerbedekking en aan de inrichting te zien…Continue Reading

Dag, lieve papa

Ik was negentien en aan het werk bij een uitzendbureau. Mijn moeder belde. ‘Niet schrikken, papa ligt in het ziekenhuis, hij heeft waarschijnlijk een hersenbloeding gehad, hij gaat nu onder de scan.’ Willeke, vriendin en collega, bracht me naar het Westeinde ziekenhuis in Den Haag. Een ritje van twintig minuten waarin de tijd stil leek te staan. Het bleek inderdaad een hersenbloeding. De linkerkant van zijn lichaam was verlamd. Al gauw werd duidelijk dat niets meer hetzelfde zou zijn. Weken lag hij in het ziekenhuis en daarna nog een jaar in een revalidatiecentrum. De ziekte veranderde hem. Van serieus, rechtlijnig…Continue Reading

Ballonnen

Lente. Eindelijk. Na weken van kou, regen en wind schijnt het zonnetje weer. Op een dromerige donderdagmiddag fiets ik met Anna voor- en Lina achterop naar huis. Het is ongeveer tien minuten vanaf de opvanglocatie. Achter mijn rug hoor ik: ‘Oh dennenboom, oh dennenboom, wat zijn je takken wonderschoon.’ Het maakt Lina geen bal uit welk jaargetijde het is, kerstliedjes kunnen altijd. We volgen het slingerende fietspad langs park Frankendael. Bij restaurant Merkelbach staat een schattig bruidspaar te stralen op het bordes. Een klassiek koppel, hij in lichtgrijs pak, zij een sneeuwwitte prinsessenjurk. Vier bruidsmeisjes blazen bellen in de blauwe…Continue Reading