learning takes a lifetime

Een rustige, oersaaie zomervakantie met een dik boek onder een oude Franse boom, kan dat ook een keertje?(deel 2)

Door een dubbele boeking kunnen we niet in ons vakantiehuis. We hebben een alternatief gevonden dat rust, luxe en ontspanning belooft. We rijden over een driehonderd meter lange oprijlaan en aan het einde gaan we door een zwarte gietijzeren poort naar de ingang van Chateau Marcellus. Hier worden we hartelijk ontvangen met een glas bubbels door de Franse kasteelheer Samuel ‘you can call me Sam’. Sam is antiekhandelaar en toont ons onmiddellijk een aantal van zijn pronkstukken, beelden, oude kunstwerken die op het gigantische landgoed ten toon gesteld staan. De prijzen staan erbij vermeld en beginnen ongeveer bij het jaarsalaris…Continue Reading

Een rustige, oersaaie zomervakantie met een dik boek onder een oude Franse boom, kan dat ook een keertje?(deel 1)

We rijden midden in Frankrijk op een smalle, steile zandweg omhoog. Na een paar honderd meter gaan we linksaf door een poort en zien we onze prachtige villa verschijnen. Er staan drie auto’s geparkeerd. De schoonmaakploeg, zeg ik tegen Bart. Bart ziet een kinderwagen bij de voordeur staan. Schoonmakers nemen vaak hun kinderen mee zeg ik. Het zijn Belgen, zegt Bart. Op dat moment realiseer ik me dat er iets goed mis is. Een week eerder: We rijden naar Parijs. Bart wil de Eiffeltoren op. Hij heeft een beeldig boutique-hotel, op loopafstand van de attractie met uitzicht, geboekt. Het is…Continue Reading

Het einde van tradities en een nieuw begin

Gisteren vierden we de vierde editie van ons Chique Diner op Zondag. Op mijn verzoek aten we poké bowl, een Hawaiiaans gerecht met rijst, vis en groenten. Ik at het bij een vriendin toen we nog gewoon tegen elkaar aan konden hangen met een fles wijn. ‘Je kunt er echt alles indoen wat je wilt,’ zei ze. Dat leek me een eenvoudige opdracht. Pompoen en bloemkool roosteren, snijden van; avocado, feta, komkommer, radijsjes, zalm, kip, wortel, paprika en ui. Van die pompoen had ik de helft over en er lag nog een courgette en een prei die op moesten dus…Continue Reading

Quarantaine, de tussenstand

Drie weken thuis met drie kinderen en zo goed als zonder man. Dat laatste is op zich positief want het betekent dat de man werk heeft en dat er geld binnenkomt maar het betekent ook dat ik nu juf, moeder, schoonmaker, werknemer, kok en de manager van het hele zooitje ben. Het is wat veel en ik raak ervan in de war. Zo legde ik afgelopen donderdag tijdens een Zoom-gesprek aan een collega uit hoe je van papier een tulp kunt vouwen en vroeg ik aan mijn dochter van vijf of ze even de notulen van de vergadering wilde uitwerken.…Continue Reading

Londen en je weet nooit hoe het leven gaat

We verheugen ons al maanden op dit weekend. Bart heeft kaartjes gekocht voor een concert van Billy Joël. In Londen! We hopen dat de man het redt want hij is al in de zeventig. Je weet nooit hoe het leven gaat. Vrijdagochtend. Om acht uur zitten we in de trein. Een nette wagon met dito wc en zelfs airco. We hangen een beetje tegen elkaar aan en kijken in stilte naar de opkomende zon achter het centraal station van Amsterdam. Als we overstappen in Brussel gaat de stemming hard achteruit. Deze trein heeft vloerbedekking en aan de inrichting te zien…Continue Reading

Apenspeurtocht

‘Hoeveel nachtjes nog mam?’ In januari kwam de vraag voor het eerst voorbij. ‘Meer dan honderd’, riep ik, ‘dus het duurt nog heel lang.’ Begin mei inventariseerden we welke kleutergasten uitgenodigd zouden worden en wat het onderwerp moest zijn voor het eerste officiële kinderfeestje van Lina. ‘Mam ik wil een apenfeestje met Maud, Joost en Sofia.’ Lekker overzichtelijk, even een speurtocht in elkaar draaien, of, nog makkelijker, delegeren aan de puber. Na meer dan tien kinderfeestjes maak ik me er niet meer zo druk om. Julia en haar vriendin Pleun maken een gezellig filmpje met vier knuffel-apen genaamd: ‘Lina, Maud,…Continue Reading

Dag, lieve papa

Ik was negentien en aan het werk bij een uitzendbureau. Mijn moeder belde. ‘Niet schrikken, papa ligt in het ziekenhuis, hij heeft waarschijnlijk een hersenbloeding gehad, hij gaat nu onder de scan.’ Willeke, vriendin en collega, bracht me naar het Westeinde ziekenhuis in Den Haag. Een ritje van twintig minuten waarin de tijd stil leek te staan. Het bleek inderdaad een hersenbloeding. De linkerkant van zijn lichaam was verlamd. Al gauw werd duidelijk dat niets meer hetzelfde zou zijn. Weken lag hij in het ziekenhuis en daarna nog een jaar in een revalidatiecentrum. De ziekte veranderde hem. Van serieus, rechtlijnig…Continue Reading

Ze zeggen doe rustig aan, er is tijd genoeg

Ali B. Lijkt me een sympathieke gast. Het liedje ‘Terwijl jullie nog bij me zijn’ is behoorlijk populair bij ons in huis. Vader Ali B. vindt dat het opgroeien van zijn kids veel te snel gaat. Julia, Anna en Lina zingen mee. Uren die vliegen, de jaren die liegen Ze zeggen doe rustig aan, er is tijd genoeg. Doe rustig aan? Wat voor een persoon zegt dat? Ik heb dat nog nooit iemand horen zeggen. Sinds de eerste werd geboren, twaalf jaar geleden, hoor ik alleen maar: ‘Geniet ervan, het is zo voorbij, houd ze vast zolang ze nog in…Continue Reading

Gelukkig

‘Ben jij gelukkig?’ vraagt Joost. Ik denk een halve seconde en zeg dan, ‘Ja’ ‘Ben jij gelukkig?’ vraag ik aan Joost. Hij moet er iets langer over nadenken. Er komt een ja met een lange j uit. We staan in de achtertuin van het landhuis in Frankrijk waar we vakantie vieren met vrienden. Zes volwassenen en drie kinderen blijken een goede combinatie voor een weekje relaxen. Joost, een van de beste vrienden van Maartje, heeft de hele dag gereden vanuit de Provence om naar het dorpje Aize te komen en zich aan te sluiten bij ons gezelschap. Na een paar dagen…Continue Reading

Campingperikelen

Vorig jaar deden we een spontaan zomervakantie-experiment door op een Franse camping een gite in een bos te boeken. Het mislukte. Dit jaar gaan we het anders aanpakken. Maanden van tevoren maken we een wensenlijst, surfen op internet en vinden een Nederlandse camping in Frankrijk die er geschikt uitziet voor een kleuter, een dwarskont van zeven en een puber. We zijn er. Bovenop een berg in een oude kersenboomgaard met uitzicht op een landschap van rotsen en weilanden staat een ienieminie-dorpje vol zomerbewoners. ‘Charmante familie-camping in de Ardeche’, zoals beloofd door de brochure van de tentenverhuurder. Een handjevol glamping-tenten tussen…Continue Reading