learning takes a lifetime

Publicatiecrisis

Afgelopen maandag schreef ik over boodschappen doen, sporten en de vlag uithangen. Ik had mezelf de opdracht gegeven om wekelijks een ervaring uit mijn leven te delen. Dit stuk was echter zo beroerd opgebouwd en bovendien ernstig onsamenhangend dat ik het niet heb gepubliceerd. Het was als een diner dat bestaat uit chocolademousse, sushi en Indiase curry. Afzonderlijk zeer smakelijk maar niet aan te raden om dit achter elkaar op te eten. In de week daarvoor kreeg ik van drie verschillende mensen, die elkaar voor zover ik weet onbekend zijn, de tip om mijn verhalen te bundelen. ‘Jouw verhalen verdienen…Continue Reading

Er zijn hier helemaal geen beren

Lekker makkelijk gezegd, ik zie ze al meer dan dertig jaar en zeg al net zolang tegen mezelf dat ze er niet zijn. Zingen, het plan ontstaat Terwijl we koffiedrinken klets ik met Liekje. Ik vraag of ik binnenkort weer eens kan meedoen aan een van haar zangworkshops. ‘Wat zou je willen onderzoeken?’ vraagt ze. ‘Waar loop je tegen aan?’ Ik denk na maar er verschijnt geen antwoord op de vragen. Het gaat eigenlijk best goed met me en ik heb heel veel zin om te zingen. ‘Dan doe je toch gewoon een paar liedjes op de herfstborrel?’ Oeps, denk…Continue Reading

Leuk Kak Leuk Kak Leuk Kak

Leuk Het begon leuk. Met een ouderwets gezellige klets-avond aan het einde van een donderdagmiddag in het blauwe theehuis in het Vondelpark, met Maartje, wijn en pizza. Toen het fris werd op het terras verplaatsten we ons naar café Wildschut in de buurt van het museumplein, om een kop thee te drinken en vervolgens weer wijn. De volgende dag was het vrijdag de dertiende. Kak Er kwam een man van de woningbouwvereniging om de kraan in de badkamer (ging niet meer open) en de kraan in de keuken (ging niet meer dicht) te repareren.  ‘Sorry mevrouw, ik mag de keukenkraan…Continue Reading

Londen en je weet nooit hoe het leven gaat

We verheugen ons al maanden op dit weekend. Bart heeft kaartjes gekocht voor een concert van Billy Joël. In Londen! We hopen dat de man het redt want hij is al in de zeventig. Je weet nooit hoe het leven gaat. Vrijdagochtend. Om acht uur zitten we in de trein. Een nette wagon met dito wc en zelfs airco. We hangen een beetje tegen elkaar aan en kijken in stilte naar de opkomende zon achter het centraal station van Amsterdam. Als we overstappen in Brussel gaat de stemming hard achteruit. Deze trein heeft vloerbedekking en aan de inrichting te zien…Continue Reading

Vier mannen van in de vijftig

Ze zitten er regelmatig, op het terras van de tennisclub. Op hun tafel staat een lege pitcher die elk half uur gevuld wordt met bier. Vier mannen van in de vijftig. Ik heb er wel eens een drankje-lang bij gezeten, luisterend naar verhalen over voetbal, tennis of politiek. Met een van hen heb ik wel eens getennist. Een ander is de vader van een vriendin van een van mijn dochters. Twee ken ik alleen van gezicht. Het zijn verschillende types, zo in tennistenue kan ik ze niet helemaal thuisbrengen maar ze hebben allemaal iets wat ik Amsterdams noem. Een soort…Continue Reading

Willeke

Na een stormachtige middelbare-school-carriere liep ik met mijn leao-diploma het kantoor van uitzendbureau Target binnen. Ik, zwarte legerkisten, wild getoupeerd kapsel, strakke broek. Jij, rokje, hoge hakken, witblond haar, valse wimpers. Je bleek de manager zat achter een bureau en noteerde mijn gegevens. Ik weet niet wat je precies in me zag maar er was iets, een klik, het voelde fijn om met je te kletsen en het bleek wederzijds. Een paar dagen later belde je en vroeg je me te komen werken. Niet voor het uitzendbureau maar op het uitzendbureau zelf. Samen met de andere collega’s werkten we keihard…Continue Reading

Het leven, wie heeft dat bedacht?

Het leven, mijn leven. Er zijn teveel dagen dat ik het liefst onder de dekens blijf liggen. Zonder speciale reden lig ik daar, na te denken over het waarom van mijn bestaan. Ik kom er wel uit. Uiteindelijk heb ik een debiel verantwoordelijkheidsgevoel en hele agressieve stemmetjes in mijn hoofd die ervoor zorgen dat ik mijn bed verlaat. Maar niet van harte. Weken glijden voorbij in een repeterend patroon. Opstaan, ontbijt, werken, lunch, kinderen ophalen, avondeten, kinderen naar bed, even netflixen en wakker worden met een scherm dat ‘are you still watching’ zegt.  Het voelt als een productiefabriek waar je…Continue Reading