learning takes a lifetime

Whatsapperdepep

Tennis Julia, vrienden, dikke vrienden, familie, de hele familie, alleen de zussen, oppas, tennis Anna, vakantie, wandelclub, uit-eten-met-vrienden. Slechts een greep uit het Whatsappgroep-arsenaal. Het is een handige uitvinding. Wanneer spreken we af? Waar gaan we eten? Wie brengt de kinderen naar het toernooi? Je hebt meteen de kopstukken bij elkaar. Er lijkt een correlatie te zitten tussen het aantal leden van zo’n groepje en de irritatiefactor. Vier tot zes personen gaat meestal prima, daarboven ontstaat verwarring en krijg je dit: X: ‘Wie neemt de taart mee?’ Y: ‘Welke taart?’ X: ‘Appeltaart. (zie hierboven, achttien berichten geleden een verzoek ingediend)’…Continue Reading

Dikke duim

Anna is onze middelste dochter van bijna zeven. Ze heeft vaak het gevoel dat ze iets te kort komt en reageert altijd net even iets krachtiger dan haar grote en kleine zus. ‘JA! MAM! Julia mag altijd langer opblijven dan ik!!! Dat is NIET eerlijk.’ ‘Ik snap dat het zo voelt maar Julia is bijna twaalf en dat betekent dat zij iets later naar bed gaat dan jij.’ Er komt rook uit haar oren en ze kijkt alsof ik heb ik gezegd dat ze nooit meer met lego mag spelen. Tijdens het avondeten zeg ik tegen Lina: ‘Wat zit je…Continue Reading

Wat?! Niks. Gewoon. Het leven.

Amper twee dagen aan het werk en vertwijfeld vind ik mezelf achter een bureau. Wat doe ik hier? Wat doe ik überhaupt op deze aardbol? Het is weer zover. De levensvraag dient zich aan.   Vier weken ‘vakantie’ waarvan slechts de laatste paar dagen bijna zo voelden als het woord bedoeld is. Is dat het? En dan? ‘Gewoon’ weer aan het werk.   Drie dagen per week. Een project, filmpje maken voor nieuwe medewerkers, notitie schrijven over e-learning. Klinkt leuk. Het zou ook leuk moeten zijn. Het voelt saai en eenzaam en ik kom al snel bij de vraag: is…Continue Reading