learning takes a lifetime

Bayerische Motoren Werke

De historie van auto’s in mijn bezit begon op mijn achttiende met een Honda-civic. Een rode 1.6i wat voor mij een kleur, een getal en een letter betekende. Het was de auto van mijn toenmalige vriendje maar omdat hij nog geen rijbewijs had (en ik wel) moest hij op mijn naam komen te staan. Daarna volgden veel andere auto’s waarvan ik het merk, laat staan het model nog kan herinneren. Ik vond het niet zo boeiend, als het maar reed. Pas toen ik zwanger was stelde ik eisen. Een vijfdeurs, ik ga toch niet met die maxi-cosi via de dubbel-geklapte…Continue Reading

Van alles een beetje

Op de eerste zaterdag in juni fiets ik met de opkomende zon in mijn rug naar het kleine theater in Amsterdam Oost. In februari deed ik met succes mee aan de vijf-minuten-audities en nu is het tijd voor de tweede en laatste ronde. Het oriëntatieweekend voor de deeltijd-opleiding kleinkunst. De tweedaagse kennismaking is herhaaldelijk verzet door de corona-maatregelen. Ik heb me even afgevraagd of het überhaupt nog zin had om er aan te beginnen als er straks misschien niet eens meer gespeeld kan worden op een podium maar mijn optimisme wint het van mijn donkere gedachten. Het lijkt me sowieso…Continue Reading

Het komt goed

Tijdens de periode van de intelligente lockdown fiets ik bij uitzondering door de stille straten van Amsterdam om rustig een dag op kantoor te werken. Onderweg roepen de reclameborden tevergeefs dat we naar nieuwe theatervoorstellingen moeten gaan. Iets in DeLaMar, iets in de Kleine Komedie en iets in Carré. Als ik enkele weken later opnieuw langs de borden rijd is er slechts een licht gefluister hoorbaar. De kleuren zijn vervaagd en het papier laat langzaam los. Het lijken affiches uit een ver verleden. Sommige posters zijn vervangen door kreten zonder duidelijke afzender. Houd Vol! Let Een Beetje Op Elkaar of…Continue Reading

Het einde van tradities en een nieuw begin

Gisteren vierden we de vierde editie van ons Chique Diner op Zondag. Op mijn verzoek aten we poké bowl, een Hawaiiaans gerecht met rijst, vis en groenten. Ik at het bij een vriendin toen we nog gewoon tegen elkaar aan konden hangen met een fles wijn. ‘Je kunt er echt alles indoen wat je wilt,’ zei ze. Dat leek me een eenvoudige opdracht. Pompoen en bloemkool roosteren, snijden van; avocado, feta, komkommer, radijsjes, zalm, kip, wortel, paprika en ui. Van die pompoen had ik de helft over en er lag nog een courgette en een prei die op moesten dus…Continue Reading

Corona, Mies maak er iets van!

Zo zat ik met vrienden in het pittoreske dorpje Oz en Oisans in de bergen in Frankrijk en zo zat ik met mijn gezin geïsoleerd in onze flat in Amsterdam. We hadden geluk, of intuïtie. Ik denk allebei. De regen in het ski-gebied hielp ons het dorp uit en de berichten over de meer-dan-een-gewone-griep duwden ons nog wat harder de berg af. De overnachting op de terugweg slaan we over. In de auto luisteren we naar de radio. Berichten over de sluiting van scholen, restaurants en openbare gelegenheden in veel Europese landen. Exact een week geleden zaten we in het…Continue Reading

Een laatste potje schaak met opa

We vertelden het slechte nieuws niet meteen aan de kinderen. Juul zat midden in haar toetsweek en bovendien was onduidelijk hoe lang het zou duren. Weken? Dagen? Eerst maar even afwachten.  Al snel werd helder dat een paar weken de meest realistische voorspelling zou zijn. En dus probeerden we het uit te leggen aan onze drie dames. ‘Opa is heel ziek, hij heeft niet meer lang te leven.’ Anna wil weten wat hij heeft. Kanker. Dat is een heel vervelende ziekte die soms wel en soms niet meer te genezen is. ‘Ik ben allergisch voor kanker,’ zegt Lina. Mijn hoofd…Continue Reading

Doe elke dag iets wat je eng vindt

Ik heb het gedaan. Zingen voor publiek. Vlak voordat ik op moest had ik een hartslag van honderdtwintig slagen per minuut. Liekje kondigde mij aan en ik hoopte heel even dat ik in rook zou oplossen, of dat de toeschouwers door de grond zouden zakken, of dat er een eenhoorn voorbij zou lopen zodat alle aandacht daar naartoe zou gaan. Dat gebeurde niet. Eenmaal met mijn neus in de microfoon besloot ik ervan te genieten, ik keek rustig de zaal in, knikte naar Nanda achter de piano en ik zong, vertelde mijn verhaal en ik zong nog een lied. Er…Continue Reading

Vertragen en vertrouwen

Het komt zeker doordat ik vrijdag ga zingen. Dat ik slecht slaap, onrustig wakker word en vier keer per dag tegen mezelf zeg dat ik er niet zo’n ding van moet maken. Dat laatste helpt trouwens niet. Twee liedjes, met een stukje gesproken tekst tussendoor. Ik, de vrouw die niet durfde te zingen, ik maak me nu het meest druk over de tekst. En over of het slim is om naar de kapper te gaan op de dag van de uitvoering, en of ik platte schoenen of hoge hakken aan zal doen, en, en, en, ach, je-weet-wel. De tekst, die…Continue Reading

Look I’m standing naked before you, don’t you want more than my sex?

De eerste regels van het nummer dat ik afgelopen vrijdag zong bij de workshop ’Tijd voor jouw Lied.’ Een verdieping op de training ‘Lijflied’ waardoor ik eind 2018 na een flinke dip weer rechtop ging lopen. Het uitgangspunt is dat je een lied kiest om te zingen waarbij je opdrachten krijgt om het nummer dichter bij jezelf te brengen. Persoonlijke ontwikkeling met ‘zang’ als middel. Aan het begin van de ochtend zitten we in een kring, vier deelnemers, twee coaches, om even af te stemmen wie wie is en met welk doel je hier zit. Voor mij is het helder,…Continue Reading

Gelukkig

‘Ben jij gelukkig?’ vraagt Joost. Ik denk een halve seconde en zeg dan, ‘Ja’ ‘Ben jij gelukkig?’ vraag ik aan Joost. Hij moet er iets langer over nadenken. Er komt een ja met een lange j uit. We staan in de achtertuin van het landhuis in Frankrijk waar we vakantie vieren met vrienden. Zes volwassenen en drie kinderen blijken een goede combinatie voor een weekje relaxen. Joost, een van de beste vrienden van Maartje, heeft de hele dag gereden vanuit de Provence om naar het dorpje Aize te komen en zich aan te sluiten bij ons gezelschap. Na een paar dagen…Continue Reading