learning takes a lifetime

Waar was Julia en wie de f*ck is Jesse?!

Dinsdagochtend, 7.45 uur Julia duwt een boterham met pindakaas naar binnen, zet haar bord in de vaatwasser en veegt haar tandenborstel een paar keer heen en weer in haar mond. Ze zwiept haar schooltas over haar schouder en roept: ‘doei! tot vanmiddag, ik heb tennisles hè, hou van jullie!’ Er is niets waaruit blijkt dat er vandaag iets gaat gebeuren wat voor elke ouder de grootste nachtmerrie is. 17.00 uur Ik fiets naar de naschoolse opvang om Lina op te halen. Als ik thuis ben draai ik een pastaatje in elkaar en om half zeven zet ik de pan op…Continue Reading

Lasergame in het zwembad en zonsopkomst aan zee

Terwijl de puber nog volledig online studeerde mochten Anna en Lina twee dagen per week naar school. Na drie effectieve in-de-klas dagen was het echter alweer hemelvaart en voor het gemak ging daarom op vrijdag de les niet door. Mijn werk ging wel door en dus bevond ik mezelf weer vriendelijk lachend naar collega’s op het scherm terwijl ik de mute-knop vasthield en met een stalen gezicht als een soort buikspreker instructies blafte naar de kinderen dat ze STIL moesten zijn. Julia gunde zichzelf wat vakantie en ging drie dagen naar Bakkum met haar beste vriendin en haar ouders. En…Continue Reading

Leren leren

Toen ze in september voor het eerst alleen, dwars door Amsterdam, naar de middelbare school fietste had ik wat vragen. Zou ze snel vriendinnen maken? Wat voor kinderen zouden dat zijn? Zou zij het spannend vinden om door de stad te fietsen? Zou ze het leuk vinden om nieuwe dingen te leren? Zou ze braaf haar huiswerk gaan maken? Acht maanden later weet ik dat ik me vooral om dat laatste moet bekommeren. Of juist niet, want alle bemoeienis wekt irritatie op, niet alleen bij de puber. Binnen een maand had ze een handvol nieuwe vriendinnen, ze riep trots dat…Continue Reading

Ja, het is begonnen.

Er waren al wat signalen het afgelopen schooljaar. Ze is tenslotte ‘al’ elf.   ‘Pap, ik fiets met Indy naar school, je hoeft niet meer in de klas te komen.’   en   ‘Waarom moet ik mijn kamer opruimen? Het is toch MIJN kamer?!’   Op de eerste dag van het tenniskamp wist ik het zeker. Negen uur ’s ochtends. Ze maakte aanstalten om te vertrekken en zei vluchtig:   ‘Mam ik blijf bij Pleun eten en slapen straks. Doei!’   ‘HO even, dat dacht ik niet!’ zei ik, wat een redelijk kansloze reactie bleek te zijn want daardoor steeg…Continue Reading