learning takes a lifetime

Skiën en de kramp van de onderwijsinspectie

Het was alsof ik een visum moest aanvragen voor een houseparty in Noord-Korea. Oma’s ingeschakeld om op de kinderen te passen, vriend Joost staat stand-by, overzicht gemaakt met adressen, schooltijden en telefoonnummers. Mails gestuurd naar juffen en naschoolse opvang.  De dag voor we naar Frankrijk vertrekken check ik alles nog een keer en ik zie op de kalender dat ik me ongelofelijk heb vergist. De studiedag op de basisschool, een vrije dag voor de kinderen, is niet op maandag 9 maart maar op donderdag 9 april.  Ik kan twee dingen doen, liegen en Anna en Lina ziek melden op maandag…Continue Reading

Slapstick in de kerk

Om acht uur zat ik op een koude kerkbank in de Hofkerk in Amsterdam-Oost voor de jaarlijkse kerstviering van de Lidwinaschool. Dit jaar extra vroeg omdat Anna met haar klas aan de beurt was om de muzikale invulling te geven aan het gebeuren en ze nog een generale repetitie hielden. Het half uurtje bleek geen overbodige luxe. Naast mij stonden twee leerkrachten. Lichte paniek, ‘De Kerstengel’ was er nog niet! Wat nu? Op zoek naar de reserve-engel of nog even wachten? De rest van de levende kerststal scharrelde alle kanten op, stuurloos, zonder engel. Inmiddels liep de enorme Katholieke Kerk…Continue Reading

Operatie middelbare school in 020

Het was nog even spannend bij de laatste Cito-toets. De afgelopen jaren was het meestal havo maar aan het einde van groep zeven kreeg Julia buitengewoon veel interesse in figuren van het andere geslacht waardoor de score kelderde en het advies richting vmbo ging.  Het is wat het is, die score. Ook maar een momentopname. Ze was zelf in ieder geval heel blij toen het na een paar maanden bijles (rekenen) van juf Soenita toch havo werd. Het betekende dat ze twaalf scholen moest invullen op het Amsterdamse aanmeldformulier en daar ging een behoorlijke logistieke operatie aan vooraf. Ze had…Continue Reading

Whatsapperdepep

Tennis Julia, vrienden, dikke vrienden, familie, de hele familie, alleen de zussen, oppas, tennis Anna, vakantie, wandelclub, uit-eten-met-vrienden. Slechts een greep uit het Whatsappgroep-arsenaal. Het is een handige uitvinding. Wanneer spreken we af? Waar gaan we eten? Wie brengt de kinderen naar het toernooi? Je hebt meteen de kopstukken bij elkaar. Er lijkt een correlatie te zitten tussen het aantal leden van zo’n groepje en de irritatiefactor. Vier tot zes personen gaat meestal prima, daarboven ontstaat verwarring en krijg je dit: X: ‘Wie neemt de taart mee?’ Y: ‘Welke taart?’ X: ‘Appeltaart. (zie hierboven, achttien berichten geleden een verzoek ingediend)’…Continue Reading