learning takes a lifetime

Een rustige, oersaaie zomervakantie met een dik boek onder een oude Franse boom, kan dat ook een keertje?(deel 2)

Door een dubbele boeking kunnen we niet in ons vakantiehuis. We hebben een alternatief gevonden dat rust, luxe en ontspanning belooft. We rijden over een driehonderd meter lange oprijlaan en aan het einde gaan we door een zwarte gietijzeren poort naar de ingang van Chateau Marcellus. Hier worden we hartelijk ontvangen met een glas bubbels door de Franse kasteelheer Samuel ‘you can call me Sam’. Sam is antiekhandelaar en toont ons onmiddellijk een aantal van zijn pronkstukken, beelden, oude kunstwerken die op het gigantische landgoed ten toon gesteld staan. De prijzen staan erbij vermeld en beginnen ongeveer bij het jaarsalaris…Continue Reading

Een rustige, oersaaie zomervakantie met een dik boek onder een oude Franse boom, kan dat ook een keertje?(deel 1)

We rijden midden in Frankrijk op een smalle, steile zandweg omhoog. Na een paar honderd meter gaan we linksaf door een poort en zien we onze prachtige villa verschijnen. Er staan drie auto’s geparkeerd. De schoonmaakploeg, zeg ik tegen Bart. Bart ziet een kinderwagen bij de voordeur staan. Schoonmakers nemen vaak hun kinderen mee zeg ik. Het zijn Belgen, zegt Bart. Op dat moment realiseer ik me dat er iets goed mis is. Een week eerder: We rijden naar Parijs. Bart wil de Eiffeltoren op. Hij heeft een beeldig boutique-hotel, op loopafstand van de attractie met uitzicht, geboekt. Het is…Continue Reading

Vreemd gemis en ik mag er niet om huilen

Bloemen kregen we, van mijn moeder, van Bart’s moeder en van Jeroen. Er kwamen kaarten, van vrienden, van een lieve collega, van oma’s en opa. Mark, de broer van Bart, stuurde een pakket met oesters, krab en Hollandse garnalen. We smulden als vorsten. Een buurvrouw uit de flat vroeg hoe het met ons ging. Ze bood geld voor boodschappen als we het niet meer zouden redden. Vrienden en familie lieten weten ons financieel te kunnen steunen als dat nodig was. Van lieve buren uit de straat mag ik van hun huis gebruikmaken om te werken als het bij ons te…Continue Reading

Gelukkig

‘Ben jij gelukkig?’ vraagt Joost. Ik denk een halve seconde en zeg dan, ‘Ja’ ‘Ben jij gelukkig?’ vraag ik aan Joost. Hij moet er iets langer over nadenken. Er komt een ja met een lange j uit. We staan in de achtertuin van het landhuis in Frankrijk waar we vakantie vieren met vrienden. Zes volwassenen en drie kinderen blijken een goede combinatie voor een weekje relaxen. Joost, een van de beste vrienden van Maartje, heeft de hele dag gereden vanuit de Provence om naar het dorpje Aize te komen en zich aan te sluiten bij ons gezelschap. Na een paar dagen…Continue Reading

Whatsapperdepep

Tennis Julia, vrienden, dikke vrienden, familie, de hele familie, alleen de zussen, oppas, tennis Anna, vakantie, wandelclub, uit-eten-met-vrienden. Slechts een greep uit het Whatsappgroep-arsenaal. Het is een handige uitvinding. Wanneer spreken we af? Waar gaan we eten? Wie brengt de kinderen naar het toernooi? Je hebt meteen de kopstukken bij elkaar. Er lijkt een correlatie te zitten tussen het aantal leden van zo’n groepje en de irritatiefactor. Vier tot zes personen gaat meestal prima, daarboven ontstaat verwarring en krijg je dit: X: ‘Wie neemt de taart mee?’ Y: ‘Welke taart?’ X: ‘Appeltaart. (zie hierboven, achttien berichten geleden een verzoek ingediend)’…Continue Reading

Paasperikelen

Ik moest het nog even verwerken voor ik erover kon schrijven. Het paasweekend.   Leuk, dacht ik twee maanden geleden. Er is goede vrijdag en dan Pasen. Kunnen we mooi, met het hele gezin, een mega-lang-weekend naar de Veluwe. Lekker in het bos, kinderen in de speeltuin, kan ik weer eens een boek lezen. Mijn moeder woont daar in de buurt, kan ze langskomen op eerste paasdag, en mijn zusjes misschien ook. Juul mag nog wel een vriendinnetje meenemen, relaxed (serieus dat woord dacht ik).     Dus, huisje geboekt bij Landal Heihaas in het pittoreske plaatsje Putten, niet al…Continue Reading